In het seizoen 2002-2003 kreeg ik de mogelijkheid om voor een periode van 18 maanden aan het werk te gaan als voetbaltrainer in Amerika. Na veel mailverkeer en telefonisch contact te hebben gehad, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en vertrok ik in maart naar de staat New Jersey om voetbal te gaan trainen bij Soccercenters, op zo’n 45 minuten van New York.
Soccercenters is een onafhankelijke voetbalschool met een binnen- en buitenaccommodatie die trainingsruimte en trainers aanbiedt aan de omliggende voetbalclubs. De binnenaccommodatie kan je qua grootte vergelijken met twee keer een zaalvoetbalveld, en het buitenveld is qua grootte de officiële afmeting van een regulier voetbalveld volgens de maatstaven van de KNVB.
Soccercenters had in mijn periode een 10-tal fulltime Nederlandse trainers in dienst en een 15-tal Amerikaanse parttime trainers. Met de Nederlandse trainers woonden we in twee huizen waar we alle vrijheid hadden. Ons werk bestond uit het geven van trainingen aan teams, het begeleiden van andere trainers en het geven van classes en individuele trainingen.
De classes waren o.a.: powershooting (leren schieten), fast footwork (techniektraining), power attack en total defense (aanvallen en verdedigen), keeperstraining en speed en agility (looptraining). De individuele trainingen waren afgestemd op de speler zelf.
Een ouder kon aangeven dat zijn of haar kind individuele training moest krijgen om beter te worden en zich daardoor voor het schoolteam kon kwalificeren.
Bij het doorvragen kom je er dan achter dat de speler in kwestie 12 jaar oud is, 4 seizoenen voetbalt waarvan 2 in een selectie team. Het team in een 1:4:3:3 situatie speelt en wat de rol is van de vrije man. Hij heeft een beperkte creatieve rol op het middenveld en de ballen moet hij inleveren. In de individuele training gingen we dan hierop zo specifiek en wedstrijdecht aan werken.
Ook had elke trainer een eigen team die hij trainde en begeleide op de wedstrijd dagen.
Mijn eigen team die ik in mijn periode heb getraind was een meiden onder 13/14 jaar team wat in de hoogste klasse uitkwam. Dit team moest prijzen gaan halen in de competitie en op toernooien om zo de meiden voor te bereiden op een schoolteam. Prestatie stond dus voorop.
Met dit team hebben we aan verschillende grote meerdaagse toernooien meegedaan en het daar zeer goed gedaan. De grootste prestatie op een toernooi was een 5e plaats van de 132 teams op het Hershey Soccer Tournament. In de competitie hebben we het in het eerste half jaar zeer moeilijk gehad. De dames moesten wennen aan de Nederlandse manier van trainen waarbij je niet alleen technische vormen moet uitvoeren maar ook tactisch gaat trainen.
Door veel geduld te hebben en er veel over te praten hebben we stap voor stap de tactiek erin gebracht. Gekozen werd om in een 1:3:4:3 formatie te gaan spelen. Bijna alle teams daar speelden in een 1:4:4:2 systeem met het middenveld in een kom. Ons middenveld speelde in een ruit waarbij we elke keer een vrije opkomende centrale middenvelder hadden. Die zich goed ging ontwikkelen als spelverdeler. Doordat we voorin veel snelheid hadden lieten we ons regelmatig inzakken om op eigen helft de bal te veroveren en via de lange bal op de buitenspelers de aanval op te zoeken, vanuit de as kwam daar dan ondersteuning. Met deze manier van spelen hebben we heel weinig doelpunten weggegeven en veel doelpunten gemaakt. Het resultaat was het belangrijkste voor de club en de ouders, en hoe je dat deed was niet het belangrijkste.
Het 2e jaar hebben we het in de competitie beter gedaan door uiteindelijk 2e te worden en in de beker zijn we 3e geworden van de staat.
Het verschil tussen trainen in Nederland en Amerika is in de eerste plaats niet groot. Je bent in allebei de gevallen met voetbal bezig en de regels zijn hetzelfde. Maar toch …
Ouders hebben een grote invloed op de teams, ze vervullen vaak bestuursfuncties en zijn dus bepalende factoren. Nu bepalen ze niet de oefenstof maar vaak wel hoed die uitgevoerd moet worden. In Amerika ziet men graag dat men een vol uur of anderhalf uur constant in beweging is. Dit moet dus terugkomen in je oefenvormen. Resultaat is zoals eerder gezegd een hot issue bij de Amerikanen. Winnen geeft ze een gevoel van status en daar houden ze nu eenmaal van. Omdat men veel in beweging is vinden ze zoals hierboven beschreven tactische training maar een raar iets. De trainer staat stil en geeft dan uitleg waarbij de spelers dus ook stilstaan. Maar men staat wel open voor nieuwe dingen en men is gauw tevreden als ze zien dat er resultaat geboekt wordt.
Er is ook een verschil in de wedstrijden, niet qua spelregels maar vanwege de sfeer rondom de wedstrijden. Winnen is het belangrijkste maar de sportiviteit staat heel hoog in het vaandel. Voor de wedstrijd worden de handen al geschud en wenst men elkaar veel succes, dit gebeurd ook centraal na de wedstrijd. Spelers staan in een lange rij tegenover elkaar en geven elkaar een high five en roepen dan naar elkaar “good game” bij winst of verlies.
Ook de uitslag speelde daar een grote rol in. Indien je de wedstrijd zo domineerde dat er met de rust al een 5-0 tussenstand was, had je de 2e helft respect voor de tegenstander en zorgde je ervoor dat je niet met meer dan 6 doelpunten verschil de wedstrijd won. Een collegatrainer van mij ondervond het nadeel van deze ongeschreven regel door een bekerwedstrijd met 9-1 te winnen. Hierdoor verloor hij het voordeel om thuis te spelen en moest dus met zijn team een uitwedstrijd spelen.
Na een periode van 18 maanden kwam er een einde aan dit avontuur voor mij en kon ik mij richtten op de terugreis. Ik heb het zeer bijzonder naar mijn zin gehad daar. Veel geleerd van andere trainers en van het continue moeten presteren om de status maar te behouden.
Het elke dag bezig zijn met je hobby, voetbal, is mij goed bevallen. Het geven van individuele trainingen en het geven van classes heb ik als zeer leerzaam ervaren.
Met vriendelijke groet en tot op Roda.
Dave Smits
Trainer C1
download de PDF versie van deze Rodactueel